می جویم او را

به هر گل می رسم

می بویم اورا...

هرگز فراموش نمی کنم تا آخرین نفسی که کشیدی کنارت بودم و نتونستم کاری برات بکنم!

هرگز چهره ی معصوم و لبخند شیرین آخرین لحظت رو رو فراموش نمی کنم!

هرگز فراموش نمی کنم چقدر راحت ما و این دنیا رو ترک کردی!

هرگز فراموش نمی کنم چه روزی رفتی، روز تاسوعای حسین (ع)!

امیدوارم منو ببخشی!

روحت شاد مادر بزرگ عزیزم!

سکوت ما به هم پیوست و ما «ما» شدیم.

تنهایی ما تا دشت طلا دامن کشید.

آفتاب از چهره ی ما ترسید.

دریافتیم و خنده زدیم.

نهفتیم و سوختیم.

هرچه بهم تر، تنها تر.

از ستیغ جدا شدیم:

من به خاک آمدم و بنده شدم،

تو بالا رفتی و خدا شدی.

شب ذره ذره آفتاب مي شود!

و

...دعاهاي هر كس به تدريج

در راه مستجاب مي شود!

غزل زندگيتان بلند و دلنواز باد...

با تو اي كه مي خواني نهان از چشم

هر كجا هستي ، بگو با من.

روي جاده نقش پايي نيست از دشمن.

آفتابي شو!

رعد ديگر پا نمي كوبد به بام ابر.

روز خاموش است ، آرام است.

از چه ديگر مي كني پروا؟

و

...غم را شريك باش نه دليل!

پرستاري به او گفت: خودمان به او خبر مي دهيم. پيرمرد با اندوه گفت: خيلي متاسفم. او آلزايمر دارد. چيزي متوجه نخواهد شد! حتي مرا هم نمي شناسد!

پرستار با حيرت گفت: وقتي كه نمي داند شما چه كسي هستيد، چرا هر روز صبح براي صرف صبحانه پيش او مي رويد؟

پيرمرد با صدايي گرفته، به آرامي گفت: اما من كه مي دانم او چه كسي است...!

پروردگارا، مرا به عنصر صلح و آرامش خود بدل كن؛

ترس كجاست؟ زماني كه من حامل عشق و دوستي انسان ها هستم.

نفرت كجاست؟ وقتي كه من حامل بخشش و گذشت هستم.

شك و ترديد كجاست؟ زماني كه من جايگاه ايمان هستم.

اشتباه كجاست؟ وقتي كه من حامل حقيقت هستم.

نوميدي كجاست؟ زماني كه من دنيايي از اميد هستم.

تاريكي كجاست؟ وقتي كه من حامل زيباترين ستاره هاي پر نور هستم.

خدايا...

  ...كمكم كن!

غزل زندگيتان بلند و دلنواز باد...